Çünkü tek ihtiyacımız mutlu olmak

HappinessBu bir yazı değil aslında. Dizi izlerken, yolda yürürken, duş alırken yada çalışırken aklımda yankılanan ve kendi kendime söylediğim, belkide uydurduğum şeyler. Öyle şeyler ki bazen kendime söylemek beni rahatlatıyor ve daha iyi hissetmeme yardımcı oluyor.

Konu aslında çok tanıdık birşey. İnsanların beklentileri ve karşılıklarını alamadıklarında mutsuz olmaları ile alakalı olan birşey. Evet çok tanıdık değil mi. Hepimizim bu hayattan bazı beklentileri var ve çoğumuzda bu beklentilerin olmamasından yada çok uzun sürmesinden dolayı mutsusuz.

Aslında olay sadece beklentiler ilede alakalı değil. Yaşadıklarımız ve hayatın bize öğrettiği bazı gerçekler yada yalanlar ilede alakalı. Bizden aldıkları yada bize verdikleri ile alakalı. İşte beklentileri de bu noktada ele alıyoruz. İhtiyaçlarımız ve bizi mutlu edeceğini düşündüğümüz şeyler. Belkide hiç bir zaman bizim olmayacağını bildiğimiz halde istediğimiz şeyler.

Bazen başımıza kötü birşey gelir. Gerçektende kötü birşey gelir. Sevdiğimiz birisini kaybederiz, sevdiğimiz bir insandan ayrılırız, işimizi kaybederiz, çalıştığımız yerde mutlu değilizdir, olduğumuz kişi yerine bir başkası olmak isteriz. Evet bunlar bizim mutsuz olmamıza neden olan şeyler. Ama aslında hayatın tamamı bunlar değil.

Sorun aslında çocukluğumuz da başlıyor. Bizlere hep başarılı, çok para kazanan çok yakışıklı, çok güzel birisini olmamız söylendi. Hep en iyisi, en güçlüsü olmamız söylendi. Ama unutulan çok önemli birşey vardı. Mutlu olmamız gerektiğini söylemeyi unuttular. Bir düşünün para, başarı, güzellik mutluluk getiriyor mu? Evet getiriyor ama bunların hiç biri kalıcı değil ve zamanla ilk günkü mutluluğu vermiyor ve bitiyor. 

Bazende mutluluğu bir başkasına bağlı olduğu fikrine kapılırız. Eğer onunla birlikte olursak, yada onunla evlenirsem, yada o arkadaşım olursa çok mutlu olucam gibi. Yada en doğal olarak insanlar sosyal birer canlı olduklarından dolayı diğer bir insanın varlığı o kişiyi mutlu ediyor. YANLIŞ! Sadece bencilliklerimiz ve egolarımız yüzünden diğer insanlara ihtiyaç duyarız ve bu yüzden diğer insanlar bizlerin mutlu hissetmesine neden olur. Egolardan ve bencilliklerden kurtulmuş olsak kendimizden başka kimseye ihtiyaç duymayız. Ama yapımız ve yaradılışımızdan dolayı ne yazık ki hep birilerine muhtaç olucaz.

Happiness_2Eski bir sevgilim bana “Ben mutlu olmayı hak ediyorum” demişti. Evet kesinlikle haklıydı ama o gün ona söyleyemediğim birşey vardı. Bu dünyada mutlu olmayı hak etmeyen kim var ki? Yada onun diğer insanlardan daha mutlu olmasını gerektirecek bir neden varmıydı? Ya ben? Ben hak etmiyormuydum da bana bunu söylemişti. Aslında benden beklentisi vardı. Onu mutlu etmem gerektiğini bana söylüyordu ve bunu bana görev olarak tanımlamıştı. Gerçek şu ki hiç bir kimse başka bir kişiyi mutlu etme gibi bir zorunluluğu yok. Ne annemizin, ne babamızın, ne kardeşimizin nede eşimizin böyle bir zorunluluğu olamaz. Bu dünyada tek mutlu etmemiz gereken kişi kendimiz. Diğer insanlar mı? Onlarda kendi yollarını çizmeliler. Yoksa bir başkasının sağladığı mutluluk o gidene kadar olur ve biter.

Herkes mutludur aslında. Ama hayatında ki mutsuzluk öğelerini o kadar gözümüzde büyütürüz ki bizi asıl mutlu eden şeyler görünmez hale gelir. sanki bütün olumsuzluklar ve kötülükler peşimizi bırakmıyor gibi hissederiz. Kapana sıkışmış, yalnız ve bitkin hissederiz. Bir yerden sonrada hayat enerjimiz tükenmeye başlar ve tükeniriz. Herkes mutludur ama onu mutlu eden şeyleri ön plana çıkardığı sürece. Misal ben motosiklet sürünce mutlu oluyorum (ne yazık ki motoru satmak zorunda kaldım artık bu zevkten makrum kaldım), spor yapınca mutlu oluyorum, kafandan geçenleri yazınca mutlu oluyorum (ki zaten ondan dolayı yazıyorum), dışarıya gezmeye çıkınca mutlu oluyorum. Herkesin kendi mutluluğu ve iyiliği için sevdiği şeyleri yapması lazım. Yoksa hayatımızda geçirdiğimiz her dakika her saniye işkenceden bir farkı kalmaz.

Küçükken hep arabam olsun, çok iyi bir işim olsun, çok zengin olayım diye dua eder dilek tutardım. Lise çağımda bilgisayarım olsun demeye başladım. Sonra yaşım ilerledikçe sevdiğim birisi olsun, beni sevsin istemeye başladım. Artık sadece mutlu olabilmek için dua ediyorum ve dilek diliyorum.

Çünkü tek ihtiyacımız mutlu olmak.

Facebook Comments

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir